11-10-07

Moby Dick revisited

Mijn walvis moest nog een staart krijgen, en kreeg die op de valreep op Cape Point, nabij Kaap de Goede Hoop. Het bewijst opnieuw dat alles wat je zoekt zich aan de rand van je blik ophoudt. Wanneer je even wegkijkt, vind je wat je zoekt. Hoewel, ik zal nooit de volgende dialoog uit Moby Dick vergeten, wanneer Ishmael voor het eerst de walvis ziet: "Do you see it? Is it real?"......... "We all see it, that don't make it real."

PA050097


19:48 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-10-07

Plettonian Pieter

 

Dag broertje,

 Voor één keer een bijdrage op je blog vanuit Plett die je niet zelf geschreven hebt, geniet ervan !!!

http://www.youtube.com/watch?v=2RtYPAmk09Y

 

 

19:42 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-10-07

All good things...

De dingen die ik zal missen aan Plett: de mist boven de oceaan ’s morgens vroeg, de bergen van Tistsikamma, Robberg als baken in zee, de rotsen op Central Beach, het uitzicht op Lookout Point, ochtendlijke zwempartijen, de golven die je omver werpen, zand tussen de tenen op weg naar huis, het wachten op een busje aan de taxirank, de eenvoudige pracht van het Anglicaanse kerkje, vlekken paars, oranje en geel in de lucht bij zonsondergang, een heldere nacht met duizenden sterren, het geluid van de golven, de geur in de lucht, koffie in het Old Post Office, een sweet and sour chicken pie van de Pie Shop, verse vis eten in de Ski Boat Club, de zoete smaak van Chutney, vrijdagnamiddagen in flashbacks, Windhoek, Hunter’s golden en Ammarula, weerwolf spelen, eindeloze nachten in de club van Kwanokuthula, het busje naar Kranshoek, de Assembly op maandagmorgen op school, kinderstemmetjes die je naam roepen, thee met suiker in de leraarskamer, koeksisters van de kombuis, zingen in de kerk op zondagmorgen, het timbre van de stemmen van Afrikaanse vrouwen, de pracht van hun huid, de ontroering in hun lach, het mysterie in hun blik, het ritme in hun dans, de helderheid van Xhosaklanken, de tegendraadsheid van township-Afrikaans, het Zuid-Afrikaanse volkslied, de stopwoorden ‘nè’ en ‘shoe’, schaken met Sander, koken met Goedele, filosoferen met Bruno, jezelf zijn met Thomas, les geven met Erik, ontbijten met Wouter en Marjan, sauna met Michiel, squashen met Mark, op de achterbank bij Kristien met twee honden op je schoot, stilletjes huilen met Belinda, naar Eugene luisteren en praten met Nienke, gitaar spelen met Jonas, de krulletjes van Ajanda, de lach van Jumiree, de stem van Milady, de ogen van Abigail, het enthousiasme van Isabelle, de ernst van Fiona, de verhalen van Elke, de gesprekken met Noleen, de gedrevenheid van Sven, de ontwapenende lach van een kind dat blij is dat je er bent, de kleuren op straat, het leven, de mensen, het gevoel van verliefdheid, het land en het ritme van je hart dat nooit meer hetzelfde zal zijn... 

19:36 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-10-07

Moby Dick

Even een literaire poll: wie van jullie heeft ‘Moby Dick or the Whale’ gelezen? Je moet weten dat Plett beroemd is om zijn walvissen. Bij een ochtendwandeling word je verondersteld over walvissen te struikelen en een zwempartij in de zee zou toch minstens een keer op drie in de maag van een southern right whale moeten eindigen. Sinds enkele weken ben ik echter samen met enkele andere vrijwilligers in een bijna mythische zoektocht naar walvissen verwikkeld, en vandaag blijf ik nagenoeg als enige Ahab over om het beest te temmen. In ‘Moby Dick’ van Herman Melville staat de walvis symbool voor je diepste demonen, datgene wat je steeds ontsnapt en zich steeds onder de oppervlakte schuilhoudt zonder zich te tonen. Is het toeval dat ik, zo kort voor mijn vertrek, nog steeds niet heb gevonden wat anderen zien zonder te zoeken? Kan ik hier weg voor dat te vinden? 

20:06 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Afscheid van Kranshoek

Soms lijkt het alsof het leven meer draait om wat je achterliet dan om wat voor je ligt. Vorig week nam ik afscheid van Kranshoek, de township waar ik de voorbije maanden gewerkt heb. Na een onrustig derde kwartaal gingen alle leerlingen van de lagere school een weekje in vakantie. Weinigen van hen zullen weten hoe zeer ik hen in mijn hart droeg. Wat ik het meeste zal missen zijn de momenten net voor de school begint en de wandeling terug naar de bushalte wanneer de dag erop zit. De straten lopen dan vol kinderen in grijs-groen uniform en uit alle hoeken en kieren hoor je je naam roepen. Wat mij een beetje verontrust aan onze rol als vrijwilligers is de vrijblijvendheid van ons engagement. Waneer ik zie welke openheid jonge kinderen tonen tegenover ons kan ik niet anders dan verlegen zijn om onze vluchtigheid. De oudere kinderen beseffen dit al veel beter. Ze weten dat je hen vroeg of laat zult verlaten. Ze hebben alleen geen idee waarom het zo moet zijn.

 

20:05 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Losing my religion?

Het trieste lot van de internetblog: steeds meer ervaringen, steeds minder tijd om erover te schrijven. Soms past enkel stilte, nu is het tijd voor geluid. Uit vorige berichten zal wel al gebleken zijn dat ik gefascineerd ben door de diversiteit aan religieuze stromingen hier in Plett. Elk huis in Kwanokuthula draagt mogelijk een kerk in zich. Enige tijd geleden kozen we echter voor een meer traditioneel ogende katholieke kerk. De aanblik van het gebouw, de opstelling van het altaar en de stoelen, de aankleding en de sfeer gaven meteen een vertrouwde indruk. De priester was vreemd in zijn herkenbaarheid: een blanke inwijkeling die zijn tijdperk gemist heeft en met missionaire allures een katholieke gemeenschap leidt. Het was een dubbelzinnige ervaring: enerzijds was ik erg ontroerd door de dienst omdat er wondermooi gezongen werd. Anderzijds zorgde de preek van de priester voor de – bij mijn vrienden welbekende - gefronste wenkbrauw en een tiental krullende tenen. Jammer genoeg is het zo dat een kerkdienst in Kwanokuthula altijd op een of andere manier beinvloed wordt door je aanwezigheid als blanke. We vertegenwoordigden in de ogen van de priester duidelijk een Europa dat volledig van God los is geraakt en door Afrika geherchristianiseerd moet worden. Op zich een interessante hersenkronkel, al doet het anno 2007 vreemd aan een volbloed missionaris aan het werk te zien voor wie bekering nog steeds het doel van religie is. Nog vreemder is het feit dat net die delen van de viering die volstrekt onbegrijpelijk voor ons zijn – de liederen in Xhosa – recht naar je hart gaan.  

20:03 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |