02-10-07

Losing my religion?

Het trieste lot van de internetblog: steeds meer ervaringen, steeds minder tijd om erover te schrijven. Soms past enkel stilte, nu is het tijd voor geluid. Uit vorige berichten zal wel al gebleken zijn dat ik gefascineerd ben door de diversiteit aan religieuze stromingen hier in Plett. Elk huis in Kwanokuthula draagt mogelijk een kerk in zich. Enige tijd geleden kozen we echter voor een meer traditioneel ogende katholieke kerk. De aanblik van het gebouw, de opstelling van het altaar en de stoelen, de aankleding en de sfeer gaven meteen een vertrouwde indruk. De priester was vreemd in zijn herkenbaarheid: een blanke inwijkeling die zijn tijdperk gemist heeft en met missionaire allures een katholieke gemeenschap leidt. Het was een dubbelzinnige ervaring: enerzijds was ik erg ontroerd door de dienst omdat er wondermooi gezongen werd. Anderzijds zorgde de preek van de priester voor de – bij mijn vrienden welbekende - gefronste wenkbrauw en een tiental krullende tenen. Jammer genoeg is het zo dat een kerkdienst in Kwanokuthula altijd op een of andere manier beinvloed wordt door je aanwezigheid als blanke. We vertegenwoordigden in de ogen van de priester duidelijk een Europa dat volledig van God los is geraakt en door Afrika geherchristianiseerd moet worden. Op zich een interessante hersenkronkel, al doet het anno 2007 vreemd aan een volbloed missionaris aan het werk te zien voor wie bekering nog steeds het doel van religie is. Nog vreemder is het feit dat net die delen van de viering die volstrekt onbegrijpelijk voor ons zijn – de liederen in Xhosa – recht naar je hart gaan.  

20:03 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.