15-08-07

Kolweni crèche

een gouden tip van Belinda, de educatieve coordinator van Born in Africa: wanneer de frustraties zich opstapelen en je jezelf even moet opladen, wandel dan gewoon de crèche in Koweni binnen. Kolweni is een erg arme township in een stukje niemandsland tussen Plett en New Horizon waar een kleine, maar erg mooie preschool staat. Maar liefst 120 kinderen worden er opgevangen en leren er basisvaardigheden die ze onder de knie moeten hebben om naar de lagere school te kunnen gaan. De kindjes zijn zo spontaan en leuk dat je er meteen van opvrolijkt. wanneer je een foto neemt met de flits dan vallen ze allemaal voor dood neer op de grond en beginnen dan te gieren van het lachen.

100_0303

19:26 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

14-08-07

FAS

Een kort woordje over een eigenaardig fenomeen in Zuid-Afrikaanse scholen. In elke klas zitten er wel enkele kinderen die lijden aan het 'fetal alcohol syndrome', kortweg FAS.  FAS-kinderen zijn geboren uit moeders die tijdens de zwangerschap overmatig alcohol gebruikten en vertonen bijgevolg  een aantal mentale en fysieke afwijkingen. De provincie Westkaap houdt het trieste record van het hoogste aantal FAS-gevallen ter wereld. Het percentage bij jonge kinderen ligt rond de 4%. Terwijl aids een internationaal welbekende crisis is in Zuid-Afrika, is de FAS-problematiek een diepgaand sociaal probleem dat zich al honderden jaren aan het ontwikkelen is, maar waar buitenstaanders meestal geen besef van hebben. FAS-prevalenties hangen sterk samen met de socioeconomische situatie van de ouders, wat betekent dat arme streken doorgaans schrikwekkend hoge FAS-percentages kennen. FAS-kinderen hebben een aantal fysieke afwijkingen in het gezicht, zoals een lage neusbrug, smalle oogleden, een smalle bovenlip en een plat gezicht. FAS-kinderen zijn vaak ook erg klein voor hun leeftijd en hebben een kein hoofdje. Vreemd genoeg verdwijnen een aantal van deze kenmerken gaandeweg wanneer het kind ouder wordt, wat ook verklaart waarom je die typische gezichtstrekken zelden aantreft bij volwassenen. FAS-kinderen hebben speciale begeleiding nodig, omdat voor sommigen zelfs basale motorische vaardigheden moeilijk aan te leren zijn. Omdat die begeleiding meestal niet beschikbaar is, zitten FAS-kinderen op gewone scholen waar ze vaak in een hoekje van de klas samen zitten en tekeningen maken. Nochtans kunnen FAS-kinderen best wel veel dingen leren als ze op een aangepaste manier worden begeleid. Het Zuid-Afrikaanse schoolsysteem hanteert een politiek van 'inclusie', wat inhoudt dat ook kinderen met dergelijke problemen naar een gewone school moeten kunnen gaan. Naar mijn gevoel is dit eerder een noodzaak dan een politieke keuze, want er is simpelweg geen systeem om deze kinderen op te vangen. Ik heb erg met die kinderen te doen, ook al zetten ze de klas geregeld op stelten. Anders dan voor aids zijn er eigenlijk geen gerichte preventiecampagnes voor FAS. De alcoholverkoop wordt in Zuid-Afrika wel beperkt - je kan na 7 uur geen sterke drank meer kopen, en ook op zaterdagmiddag en zondag zijn de drankwinkels dicht - maar dat neemt niet weg dat alcoholmisbruik een gigantisch probleem is in Zuid-Afrika, en dat zeker niet alleen in arme gemeenschappen...   

17:24 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-08-07

Buffelsbaai

Tijdens het weekend zijn we – dat is: Thomas, Bruno, Wouter, Marjan, Eugene en mezelf - naar Buffelsbaai gereden voor een korte wandeling door het fynbos en een duik in het ijskoude zeewater. Groepsdruk is in deze bijzonder belangrijk, want anders krijg je me nooit zo gek om vrijwillig koud water te trotseren. De snotvalling die ik momenteel verwerk neem ik er met een glimlach bij, want het was een prachtige dag. De zee was erg wild en zelfs bij het veredelde pootje-baden werd je de sterke onderstroom gewaar. It was one of those times when the men are seperated from the mice!  

 

 

buffelbaai 1

 

buffelbaai 2

 

buffelbaai 3

 

buffelbaai 4
 

buffelbaai 5

19:05 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

02-08-07

Zion

Onze zoektocht naar de perfecte kerk gaat nog onverdroten verder en leidde ons vorig weekend naar de Zion Church van Kwanokuthula, een overwegend zwarte township op een kwartiertje rijden van Plett. De kerk werd ons aangeraden door Simon, een Duitse jongen die burgerdienst doet in Zuid-Afrika en in een huisje in de township woont. Met vage aanwijzingen in het achterhoofd reden we meteen verkeerd en moesten onderweg herhaaldelijk de weg vragen: “Zion church? To the left, to the left!” Uiteindelijk bleek het zwarte kerkgebouw waar we naar zochten een houten hut te zijn. Met enige schroom stapten we het gebouwtje binnen waar mannen en vrouwen in blauw-witte gewaden zongen en dansten. De mensen waren enigszins verbaasd ons te zien, maar duidelijk ook aangenaam verrast. We werden onmiddellijk attent gemaakt op de genderverdeling: vrouwen rechts, mannen links. Eugene, Bruno en ik zagen ons dus onmiddellijk beroofd van het gezelschap van Noleen, een Plettenbergse dame waar we geregeld mee op stap gaan. De dienst was in Xhosa, dus de boodschap ging grotendeels aan ons voorbij. De ‘fundies’ – ‘priester’ in Xhosa – nam wel de moeite ons af en toe in het Engels of Afrikaans toe te spreken en wist ons te melden dat we geen gasten, maar engelen van God waren. Ik heb het altijd geweten... De dienst was een hele belevenis en je kunt er niet onbewogen bij blijven. De ‘fundies’ spreekt (lees: kreunt) steeds kort enkele woorden en daarna volgt er een lied dat steeds wordt ingezet door de vrouwen die de dienst ook begeleiden op trommels. Dan staat iedereen recht en beweegt op het ritme van de muziek. Kindjes schudden met eenvoudige rtime-instrumenten en af en toe danst iedereen in een cirkel rond met bijpassend ligt-mijn-haar-goed-gebaar. Na afloop werd ons zelfs een maaltijd aangeboden die we – ik weet nog altijd niet waarom – geweigerd hebben. Persoonlijk vind ik het gezang heerlijk om naar te luisteren en ook de overgave van de fundies geeft je kippenvel. Verschrikkelijk jammer dat we niet konden volgen in Xhosa...        

09:59 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

01-08-07

God zien jou

De schoolweek begon nogal eigenaardig deze week: enkele leerlingen hebben tijdens het weekend ingebroken in het klaslokaal van graad 7 en de examens vernietigd. Je moet weten dat de examens uitgesteld waren wegens de staking en dat er vrij laat is beslist de examens deze week te laten doorgaan (ikzelf heb het maandagmorgen ontdekt toen ik een klas Engelse les wou geven). Maandagmorgen stond er een politieauto voor de Kranshoek Primere Skool en werden alle leerlingen verzameld op het pleintje voor het schoolgebouw. Miss Abrahams, het geweten van de school, stak een donderpreek af waar hel en duivel veelvuldig in figureerden. God ziet immers alles, en zonde blijft niet onbestraft. De leerlingen uit graad 1 tot 3 werden buiten verdenking gesteld en begonnen dus de dag met een gebed en een liedje. Terwijl zij samen “dit is mijn koppie, dit is mijn lijffie” zongen smeulde er een hellevuurtje op de zieltjes van enkele leerlingen uit de graden 4 tot 9 die streng werden toegesproken door Mister Medea, de directeur van Kranshoek. Leraars hebben weinig vat op de oudere leerlingen en ze stonden er maar wat koeltjes bij. De leerlingen krijgen deze week dus examens voorgeschoteld, en daar zijn ze duidelijk niet erg gelukkig mee. Ik begrijp hun ongenoegen volkomen: na een maand gebrekkig onderwijs tijdens de staking en twee weken wintervakantie is dit waarschijnlijk het slechtste moment om leerlingen te toetsen. Sommige leerlingen zijn erg gespannen en een kindje uit graad 4 moest onder luid protest door zijn vader helemaal tot aan de school worden gedragen. Het zijn taferelen die je hart doen bloeden, zeker omdat de leerlingen niet het onderwijs hebben gekregen wat ze verdienen. Dinsdagmorgen heb ik samen met Miss Kneetling van graad 5B besloten iets ontspannends te doen met haar klas. Ik had een les voorbereid over muziekinstrumenten in het Engels en ook een gitaar meegenomen naar de klas. Ik heb twee liedjes voor hen gespeeld en een van de leerlingen uitgenodigd zelf eens te proberen. Ik speelde zijn linkerhand en hij sloeg de snaren aan. Het resultaat was bijlange zo slecht nog niet!

19:01 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |