15-06-07

Townships

Ik heb in voorgaande berichtjes al een aantal keer het woord‘township’ laten vallen. Townships zijn Zuid-Afrikaanse sloppenwijken waar kleine huisjes (zeg maar hutjes) kriskras door elkaar staan en waar vaak grote gezinnen in zeer kleine ruimtes samenleven. Het is eerder regel dan uitzondering dat twee of zelfs drie kinderen samen in een enkel bed slapen. Veel townships hebben lieflijk klinkende namen zoals ‘New Horizons’ of ‘Kranshoek’ die fel contrastreren met de sociale realiteit. De overheid investeert af en toe in nieuwe woningen, en je ziet ook meteen welke huisjes tot zo’n woningproject behoren: het zijn stenen huisjes in pastelkleuren die op regelmatige afstanden van elkaar gebouwd zijn en waar al tenminste elektriciteit in voorzien is. De armste gezinnen wonen in houten hutjes. Hieronder vind je een foto van zo’n township. Deze foto heb ik niet zelf genomen, omdat ik het eerlijk gezegd niet erg gepast vind om met digitaal fototoestel door zo’n sloppenwijk te trekken om foto’s te nemen. De townships zijn nochtans toeristische atracties waar rondleidingen in worden gegeven. Het is een verplicht nummertje in begeleide rondreizen door Zuid-Afrika. Er is iets voor te zeggen dat toeristen deze realiteit ook moeten zien, maar het blijft toch een vreemde samenloop van compleet verschillende werelden. Deze week ben ik samen met Isabelle op huisbezoek geweest in enkele van deze townships. Wat opvalt is dat de mensen daar zeer open en vriendelijk zijn. Je voelt je bijzonder onwennig op zo’n eerste bezoek, en toch is er ook duidelijk een gemeenschapsleven in die townships aanwezig. Anderzijds weet ik zeer goed dat ik nog geen fractie van de realiteit in zo’n township begrijp, laat staan dat ik er een oordeel over zou kunnen vellen. De eerste indrukken zijn vooral verwarrend.      

township

 

      

 

         

19:20 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Keek op keer als ik deze 'woonsten' zie vraag ik me af hoe mensen daar in kunnen overleven. Het antwoord zal waarschijnlijk om te beginnen zijn dat velen het er ook effectief niet overleven. Al ben ik er nog postief van verschoten dat de huisjes precies toch nog op enige afstand van elkaar staan. (Hoewel je me zeker niet hoort zeggen dat ze in goede omstandigheden leven.) Ik had gedacht dat het veel meer op elkaar gepropt zou zijn. Bekijken mensen je toch niet op de een of andere manier met een scheef oog ('allé, weer zo'n rijke europeaan die hier eens binnen komt vallen en over een paar maanden weer weg is naar huis'). Ik hoop voor jou dat je er in alle geval een beetje aan kan wennen, want dit zal niet je laatste huisbezoek zijn geweest. Ben je ondertussen ook bezig met les geven/begeleiden , begeleiden van leesgroepjes, ... Of is het momenteel nog even aftasten en gewoon bekend geraken met alles wat ze daar doen?

Gepost door: nele | 15-06-07

waarom er zo veel egels dood liggen Ik zou het begot niet weten maar het valt hier enorm op de laatste paar dagen. Gieren met een vleugelweide tot 2 en een halve meter landen vanuit Spanje hier in België aan op zoek naar voedsel. Zo, ben je weer op de hoogte he moat! Succes daar met alles en tot de volgende berichtgeving.

Gepost door: Penel Dillian | 18-06-07

Dag Pieter,

Ondertussen de weg naar je blog gevonden. Blijf schrijven, ik blijf lezen. Boeiend!

Groetjes van je nichtje,

Liesbeth

Gepost door: Liesbeth | 19-06-07

Het leven in België en Nederland Dag Pieter,

Fijn je ervaringen te kunnen lezen, en te zien dat er toch nog enkele mensen rondlopen met een genuanceerde mening én heel wat idealen. Om je op de hoogte houden van wat je helemaal niet moet missen in ons land en buurlanden twee ludieke artikels.

Keep up the good work,

grtz.

Redt rechter paardenstaart van de schaar?
MANTWERPEN / MORTSEL / BOECHOUT

Morgen/donderdag krijgt de Antwerpse rechtbankvoorzitter een dossier voorgelegd waarin een politieman zijn korps dagvaardde omdat hij van zijn chef naar de kapper moet. Francis De Ceuster spande een kort geding in tegen het college van de politiezone Minos (Mortsel-Boechout-Borsbeek-Wijnegem-Wommelgem) omdat hij vindt dat zijn korpschef hem niet mag bevelen om zijn paardenstaart te laten knippen.

Waarschijnlijk zal de zaak alleen ingeleid worden en op een latere datum behandeld, want er zijn nog een aantal procedureproblemen op te lossen voor ze ‘in staat’ is. ‘Kan een politiezone, die geen rechtspersoon is, wel gedagvaard worden, is daar één van', zegt Fred Erdman. Hij treedt op voor Minos. ‘Maar ik breng alvast een schaar mee’, grapt de éminence grise van de Antwerpse advocatuur.

Wet is wet

Francis De Ceuster (49) uit Boechout kreeg via een brief van de korpschef te verstaan dat zijn paardenstaart in strijd is met de algemene deontologische politiecode, die sinds mei 2006 van kracht is. Daarin staat dat het haar en het voorkomen van de personeelsleden bij de uitoefening van hun ambt verzorgd, niet-provocerend en niet-excentriek moet zijn. ‘In de brief erkent de korpsleiding dat mijn haar verzorgd is, maar vindt het wel excentriek’, zegt De Ceuster. ‘Nochtans heb ik al jaren lang haar. Destijds, nog voor de politiehervorming, heb ik zelfs toestemming gevraagd bij de toenmalige gemeentepolitie van Mortsel om mijn haar te mogen laten groeien. Nu blijkt dat een probleem te zijn. Voor mijn nieuwe bazen is de wet de wet'. En die geeft de korpschef het recht om zijn persoonlijke smaak als norm aan te wenden.

De Ceuster draagt zijn haar in een paardenstaartje, want dat wekt vertrouwen. ‘Zo kom ik zachter over bij de burger. Dat staartje wekt vertrouwen, zeggen ze me. Ik wil mijn haar dus niet laten knippen’. Hij zag een dag voor het verlopen van het bevel geen andere keuze dan zijn werkgever te dagvaarden. Hij wil absoluut een tuchtstraf vermijden en hoopt op een compromis.

'Een sruk van mijn persoonlijkheid'

Vier agenten van de Antwerpse politiezone Minos kregen van hun overste Bob Deboel onlangs het bevel hun haar te laten knippen. Drie van hen stapten naar de kapper, inspecteur Francis De Ceuster trok naar zijn advocaat. Want hij wil zijn staart behouden. ‘Als ik mijn haar niét laat knippen, riskeer ik een tuchtsanctie. Om dat te voorkomen heb ik op mijn eigen kosten een kort geding moeten aanspannen’.

De Ceuster is 26 jaar bij de politie en draagt al 10 jaar een paardenstaart. ‘Mijn korpschef is zes jaar mijn chef en hij heeft van mijn lange haar nooit een probleem gemaakt. Ik heb dan ook een verzorgde staart, die ik geregeld laat bijknippen en die nooit langer is dan 5 à 7 centimeter. En nu ineens mag het haar de uniformkraag niet meer raken. Dat ligt moeilijk bij mij, want die paardenstaart is intussen een stuk van mijn persoonlijkheid geworden’.

Een kaalkop van de oude stempel

Onze flik zou natuurlijk zijn staartje kunnen opsteken. Dan raakt het haar de uniformkraag ook niet. Maar of dat minder excentriek overkomt, is maar de vraag. ‘Ach, ik word heus geen betere agent zonder staart. Ik heb veel respect voor mijn chef, maar hier slaat hij de bal mis’, reageert hij.

Toen Bob Deboel in 2001 korpschef werd vond hij al dat lang haar niet bij een politieman past. ‘Sommige burgers storen zich daar aan. Ik heb dat destijds niet kunnen verbieden omdat ik daartoe geen middelen had. Die heb ik nu wel. Sinds vorig jaar geldt voor álle agenten een deontologische code: die zegt onder meer dat de haardracht verzorgd moet zijn, niet provocerend en niet excentriek. Wat wél of niet kan, hangt af van de persoonlijke mening van de korpschef. Bij 3 van mijn 100 mannelijke agenten vond ik het lange haar onverzorgd en die paardenstaart is in mijn ogen excentriek, omdat het de énige staart is in mijn korps. Noem mij maar iemand van de oude stempel’. Nota: Debael zelf heeft als enioge van het korps de kop van een biljartbal. Excentriek?

Jan Heuvelmans

en nog leuker:

Psychische schade' niet schuld postcodeloterij

woensdag 20 juni 2007 15:52

De Postcodeloterij is niet verantwoordelijk voor de psychische schade die twee bewoners zeggen te hebben geleden doordat ze buiten de boot vielen bij een miljoenenprijs.

De rechtbank in Amsterdam wees woensdag de eis af van twee inwoners van Heusden. De twee wilden een schadevergoeding van de Postcodeloterij omdat ze 'psychische schade' hebben opgelopen nadat bij hen in de straat in januari 2006 de 'Postcode Kanjer' viel.

Fear appeal
In tegenstelling tot zes bewoners en één oud-bewoner, die op slag miljonair werden, hadden de twee geen loten gekocht. Maar doordat de prijs wel viel, namen ze ongewild deel aan de loterij - niet als winnaars, maar als verliezers, zo betoogde de advocaat van het tweetal.

Door een postcode te gebruiken als lotnummer zou de loterij mensen chanteren. Met 'fear appeal' - een beroep op de angst niet te winnen terwijl de buren dat wel doen - worden mensen gedwongen te kiezen tussen meedoen of verliezen.

Mediaspektakel
Bovendien zou het mediaspektakel en de gevolgen daarvan de persoonlijke levenssfeer van de niet-winnaars aantasten. De beide klagers uit Heusden zeiden 'psychische schade' te hebbben opgelopen door de Postcode Kanjer die aan hun neus voorbijging.

De rechter wees beide argumenten van de hand. Van schade door 'fear appeal' was geen sprake; voor die marketingtechniek hadden de eisers zich immers ongevoelig getoond door niet mee te doen.

De onplezierige gevolgen van het mediaspektakel hadden ze kunnen vermijden door een tijdje elders te vertoeven.

Door Bas Benneker

tjah...

Gepost door: Lieven | 21-06-07

De commentaren zijn gesloten.