14-04-08

Old Ends and New Beginnings

Zuid-Afrika ligt nu al geruime tijd achter me. Ik denk nog vaak terug aan het land, de mensen en hoe het was om daar te zijn. Ook voor mij geldt dat elk einde een nieuw begin is. Als jij een van de mensen was die deze blog heeft gevolgd, dan hoop ik dat je me ook volgt op mijn volgende project. Ik vertrek zeer binnenkort naar de Filipijnen als vrijwilliger voor Broederlijk Delen, en ik zal opnieuw proberen mijn ervaringen te bewaren - voor mezelf en voor eender wie langskomt. Afspraak op http://pieterthys.blogspot.com/ of in de Filipijnen :) 

17:24 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

11-10-07

Moby Dick revisited

Mijn walvis moest nog een staart krijgen, en kreeg die op de valreep op Cape Point, nabij Kaap de Goede Hoop. Het bewijst opnieuw dat alles wat je zoekt zich aan de rand van je blik ophoudt. Wanneer je even wegkijkt, vind je wat je zoekt. Hoewel, ik zal nooit de volgende dialoog uit Moby Dick vergeten, wanneer Ishmael voor het eerst de walvis ziet: "Do you see it? Is it real?"......... "We all see it, that don't make it real."

PA050097


19:48 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-10-07

Plettonian Pieter

 

Dag broertje,

 Voor één keer een bijdrage op je blog vanuit Plett die je niet zelf geschreven hebt, geniet ervan !!!

http://www.youtube.com/watch?v=2RtYPAmk09Y

 

 

19:42 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-10-07

All good things...

De dingen die ik zal missen aan Plett: de mist boven de oceaan ’s morgens vroeg, de bergen van Tistsikamma, Robberg als baken in zee, de rotsen op Central Beach, het uitzicht op Lookout Point, ochtendlijke zwempartijen, de golven die je omver werpen, zand tussen de tenen op weg naar huis, het wachten op een busje aan de taxirank, de eenvoudige pracht van het Anglicaanse kerkje, vlekken paars, oranje en geel in de lucht bij zonsondergang, een heldere nacht met duizenden sterren, het geluid van de golven, de geur in de lucht, koffie in het Old Post Office, een sweet and sour chicken pie van de Pie Shop, verse vis eten in de Ski Boat Club, de zoete smaak van Chutney, vrijdagnamiddagen in flashbacks, Windhoek, Hunter’s golden en Ammarula, weerwolf spelen, eindeloze nachten in de club van Kwanokuthula, het busje naar Kranshoek, de Assembly op maandagmorgen op school, kinderstemmetjes die je naam roepen, thee met suiker in de leraarskamer, koeksisters van de kombuis, zingen in de kerk op zondagmorgen, het timbre van de stemmen van Afrikaanse vrouwen, de pracht van hun huid, de ontroering in hun lach, het mysterie in hun blik, het ritme in hun dans, de helderheid van Xhosaklanken, de tegendraadsheid van township-Afrikaans, het Zuid-Afrikaanse volkslied, de stopwoorden ‘nè’ en ‘shoe’, schaken met Sander, koken met Goedele, filosoferen met Bruno, jezelf zijn met Thomas, les geven met Erik, ontbijten met Wouter en Marjan, sauna met Michiel, squashen met Mark, op de achterbank bij Kristien met twee honden op je schoot, stilletjes huilen met Belinda, naar Eugene luisteren en praten met Nienke, gitaar spelen met Jonas, de krulletjes van Ajanda, de lach van Jumiree, de stem van Milady, de ogen van Abigail, het enthousiasme van Isabelle, de ernst van Fiona, de verhalen van Elke, de gesprekken met Noleen, de gedrevenheid van Sven, de ontwapenende lach van een kind dat blij is dat je er bent, de kleuren op straat, het leven, de mensen, het gevoel van verliefdheid, het land en het ritme van je hart dat nooit meer hetzelfde zal zijn... 

19:36 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-10-07

Moby Dick

Even een literaire poll: wie van jullie heeft ‘Moby Dick or the Whale’ gelezen? Je moet weten dat Plett beroemd is om zijn walvissen. Bij een ochtendwandeling word je verondersteld over walvissen te struikelen en een zwempartij in de zee zou toch minstens een keer op drie in de maag van een southern right whale moeten eindigen. Sinds enkele weken ben ik echter samen met enkele andere vrijwilligers in een bijna mythische zoektocht naar walvissen verwikkeld, en vandaag blijf ik nagenoeg als enige Ahab over om het beest te temmen. In ‘Moby Dick’ van Herman Melville staat de walvis symbool voor je diepste demonen, datgene wat je steeds ontsnapt en zich steeds onder de oppervlakte schuilhoudt zonder zich te tonen. Is het toeval dat ik, zo kort voor mijn vertrek, nog steeds niet heb gevonden wat anderen zien zonder te zoeken? Kan ik hier weg voor dat te vinden? 

20:06 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Afscheid van Kranshoek

Soms lijkt het alsof het leven meer draait om wat je achterliet dan om wat voor je ligt. Vorig week nam ik afscheid van Kranshoek, de township waar ik de voorbije maanden gewerkt heb. Na een onrustig derde kwartaal gingen alle leerlingen van de lagere school een weekje in vakantie. Weinigen van hen zullen weten hoe zeer ik hen in mijn hart droeg. Wat ik het meeste zal missen zijn de momenten net voor de school begint en de wandeling terug naar de bushalte wanneer de dag erop zit. De straten lopen dan vol kinderen in grijs-groen uniform en uit alle hoeken en kieren hoor je je naam roepen. Wat mij een beetje verontrust aan onze rol als vrijwilligers is de vrijblijvendheid van ons engagement. Waneer ik zie welke openheid jonge kinderen tonen tegenover ons kan ik niet anders dan verlegen zijn om onze vluchtigheid. De oudere kinderen beseffen dit al veel beter. Ze weten dat je hen vroeg of laat zult verlaten. Ze hebben alleen geen idee waarom het zo moet zijn.

 

20:05 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Losing my religion?

Het trieste lot van de internetblog: steeds meer ervaringen, steeds minder tijd om erover te schrijven. Soms past enkel stilte, nu is het tijd voor geluid. Uit vorige berichten zal wel al gebleken zijn dat ik gefascineerd ben door de diversiteit aan religieuze stromingen hier in Plett. Elk huis in Kwanokuthula draagt mogelijk een kerk in zich. Enige tijd geleden kozen we echter voor een meer traditioneel ogende katholieke kerk. De aanblik van het gebouw, de opstelling van het altaar en de stoelen, de aankleding en de sfeer gaven meteen een vertrouwde indruk. De priester was vreemd in zijn herkenbaarheid: een blanke inwijkeling die zijn tijdperk gemist heeft en met missionaire allures een katholieke gemeenschap leidt. Het was een dubbelzinnige ervaring: enerzijds was ik erg ontroerd door de dienst omdat er wondermooi gezongen werd. Anderzijds zorgde de preek van de priester voor de – bij mijn vrienden welbekende - gefronste wenkbrauw en een tiental krullende tenen. Jammer genoeg is het zo dat een kerkdienst in Kwanokuthula altijd op een of andere manier beinvloed wordt door je aanwezigheid als blanke. We vertegenwoordigden in de ogen van de priester duidelijk een Europa dat volledig van God los is geraakt en door Afrika geherchristianiseerd moet worden. Op zich een interessante hersenkronkel, al doet het anno 2007 vreemd aan een volbloed missionaris aan het werk te zien voor wie bekering nog steeds het doel van religie is. Nog vreemder is het feit dat net die delen van de viering die volstrekt onbegrijpelijk voor ons zijn – de liederen in Xhosa – recht naar je hart gaan.  

20:03 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-09-07

fuif ten voordele van BIA

fuifBIA

12:24 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-09-07

Kranshoek Laerskool

Ik heb jullie eigenlijk nog niet zo veel verteld over het schooltje waar ik nu toch al een drietal maanden elke weekdag naartoe trek om Engels en computerlessen te geven. Ik zit een beetje om woorden verlegen momenteel, dus geef ik jullie eerst een portret van de school en vooral van de leerlingen in foto’s:

 1

2.2

3.2

4

5

6.2


 

20:45 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

04-09-07

Neither here nor there

Ik heb dit weekend voor het eerst beseft dat mijn tijd hier in Plett heel kort begint te worden. Ik ben nu ongeveer drie maanden hier, en heb dus nog amper een maandje te gaan. België lijkt onwezenlijk ver weg. Vreemd genoeg is Plett amper dichterbij. Plett is een plaats waar niemand thuis is. Iedereen is op doorreis, komt van elders, gaat binnenkort weer weg. Plett is een dubbelzinnigheidje tussen schijn en wezen. In Plett dringt de wereld enkel door in zijn effecten, nooit in zijn essentie. De afgelopen weken is er heel wat sociale onrust geweest in Kwanokuthula, een zwarte township op een steenworp van Plett. Uit protest tegen het beleid van de huidige burgemeester bleven de mensen uit Kwanokuthula thuis van hun werk – vaak onder dwang van stakers die stakingbrekers bedreigden of zelfs huizen in brand staken. In Plett was alles rustig. Minder personeel in de winkels, de was die wat later klaar was, iets minder mensen aan de taxirank. Verder niks. Ook de contrasten in de straten van Plett zijn vaak onwezenlijk. Armoede en onbezorgde rijkdom ontmoeten elkaar, maar zien elkaar nauwelijks. Plett is klein. Alles is van horen zeggen. Ik kan me moeilijk inbeelden dat iemand dit ‘thuis’ kan noemen, en toch heeft het een onweerstaanbare aantrekkingskracht. Plett lijkt onverschillig en daarom intrigerend. Een koele minnaar. De baai is fabelachtig mooi, de bergen van Tsitsikama zijn mysterieus en het geluid van de zee bij zonsondergang brengt dromen met zich mee. Ik vraag me af hoe ik me zal voelen als ik hier moet vertrekken. Waar gaan we anders dan nergens naartoe?

17:53 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

15-08-07

Kolweni crèche

een gouden tip van Belinda, de educatieve coordinator van Born in Africa: wanneer de frustraties zich opstapelen en je jezelf even moet opladen, wandel dan gewoon de crèche in Koweni binnen. Kolweni is een erg arme township in een stukje niemandsland tussen Plett en New Horizon waar een kleine, maar erg mooie preschool staat. Maar liefst 120 kinderen worden er opgevangen en leren er basisvaardigheden die ze onder de knie moeten hebben om naar de lagere school te kunnen gaan. De kindjes zijn zo spontaan en leuk dat je er meteen van opvrolijkt. wanneer je een foto neemt met de flits dan vallen ze allemaal voor dood neer op de grond en beginnen dan te gieren van het lachen.

100_0303

19:26 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

14-08-07

FAS

Een kort woordje over een eigenaardig fenomeen in Zuid-Afrikaanse scholen. In elke klas zitten er wel enkele kinderen die lijden aan het 'fetal alcohol syndrome', kortweg FAS.  FAS-kinderen zijn geboren uit moeders die tijdens de zwangerschap overmatig alcohol gebruikten en vertonen bijgevolg  een aantal mentale en fysieke afwijkingen. De provincie Westkaap houdt het trieste record van het hoogste aantal FAS-gevallen ter wereld. Het percentage bij jonge kinderen ligt rond de 4%. Terwijl aids een internationaal welbekende crisis is in Zuid-Afrika, is de FAS-problematiek een diepgaand sociaal probleem dat zich al honderden jaren aan het ontwikkelen is, maar waar buitenstaanders meestal geen besef van hebben. FAS-prevalenties hangen sterk samen met de socioeconomische situatie van de ouders, wat betekent dat arme streken doorgaans schrikwekkend hoge FAS-percentages kennen. FAS-kinderen hebben een aantal fysieke afwijkingen in het gezicht, zoals een lage neusbrug, smalle oogleden, een smalle bovenlip en een plat gezicht. FAS-kinderen zijn vaak ook erg klein voor hun leeftijd en hebben een kein hoofdje. Vreemd genoeg verdwijnen een aantal van deze kenmerken gaandeweg wanneer het kind ouder wordt, wat ook verklaart waarom je die typische gezichtstrekken zelden aantreft bij volwassenen. FAS-kinderen hebben speciale begeleiding nodig, omdat voor sommigen zelfs basale motorische vaardigheden moeilijk aan te leren zijn. Omdat die begeleiding meestal niet beschikbaar is, zitten FAS-kinderen op gewone scholen waar ze vaak in een hoekje van de klas samen zitten en tekeningen maken. Nochtans kunnen FAS-kinderen best wel veel dingen leren als ze op een aangepaste manier worden begeleid. Het Zuid-Afrikaanse schoolsysteem hanteert een politiek van 'inclusie', wat inhoudt dat ook kinderen met dergelijke problemen naar een gewone school moeten kunnen gaan. Naar mijn gevoel is dit eerder een noodzaak dan een politieke keuze, want er is simpelweg geen systeem om deze kinderen op te vangen. Ik heb erg met die kinderen te doen, ook al zetten ze de klas geregeld op stelten. Anders dan voor aids zijn er eigenlijk geen gerichte preventiecampagnes voor FAS. De alcoholverkoop wordt in Zuid-Afrika wel beperkt - je kan na 7 uur geen sterke drank meer kopen, en ook op zaterdagmiddag en zondag zijn de drankwinkels dicht - maar dat neemt niet weg dat alcoholmisbruik een gigantisch probleem is in Zuid-Afrika, en dat zeker niet alleen in arme gemeenschappen...   

17:24 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-08-07

Buffelsbaai

Tijdens het weekend zijn we – dat is: Thomas, Bruno, Wouter, Marjan, Eugene en mezelf - naar Buffelsbaai gereden voor een korte wandeling door het fynbos en een duik in het ijskoude zeewater. Groepsdruk is in deze bijzonder belangrijk, want anders krijg je me nooit zo gek om vrijwillig koud water te trotseren. De snotvalling die ik momenteel verwerk neem ik er met een glimlach bij, want het was een prachtige dag. De zee was erg wild en zelfs bij het veredelde pootje-baden werd je de sterke onderstroom gewaar. It was one of those times when the men are seperated from the mice!  

 

 

buffelbaai 1

 

buffelbaai 2

 

buffelbaai 3

 

buffelbaai 4
 

buffelbaai 5

19:05 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

02-08-07

Zion

Onze zoektocht naar de perfecte kerk gaat nog onverdroten verder en leidde ons vorig weekend naar de Zion Church van Kwanokuthula, een overwegend zwarte township op een kwartiertje rijden van Plett. De kerk werd ons aangeraden door Simon, een Duitse jongen die burgerdienst doet in Zuid-Afrika en in een huisje in de township woont. Met vage aanwijzingen in het achterhoofd reden we meteen verkeerd en moesten onderweg herhaaldelijk de weg vragen: “Zion church? To the left, to the left!” Uiteindelijk bleek het zwarte kerkgebouw waar we naar zochten een houten hut te zijn. Met enige schroom stapten we het gebouwtje binnen waar mannen en vrouwen in blauw-witte gewaden zongen en dansten. De mensen waren enigszins verbaasd ons te zien, maar duidelijk ook aangenaam verrast. We werden onmiddellijk attent gemaakt op de genderverdeling: vrouwen rechts, mannen links. Eugene, Bruno en ik zagen ons dus onmiddellijk beroofd van het gezelschap van Noleen, een Plettenbergse dame waar we geregeld mee op stap gaan. De dienst was in Xhosa, dus de boodschap ging grotendeels aan ons voorbij. De ‘fundies’ – ‘priester’ in Xhosa – nam wel de moeite ons af en toe in het Engels of Afrikaans toe te spreken en wist ons te melden dat we geen gasten, maar engelen van God waren. Ik heb het altijd geweten... De dienst was een hele belevenis en je kunt er niet onbewogen bij blijven. De ‘fundies’ spreekt (lees: kreunt) steeds kort enkele woorden en daarna volgt er een lied dat steeds wordt ingezet door de vrouwen die de dienst ook begeleiden op trommels. Dan staat iedereen recht en beweegt op het ritme van de muziek. Kindjes schudden met eenvoudige rtime-instrumenten en af en toe danst iedereen in een cirkel rond met bijpassend ligt-mijn-haar-goed-gebaar. Na afloop werd ons zelfs een maaltijd aangeboden die we – ik weet nog altijd niet waarom – geweigerd hebben. Persoonlijk vind ik het gezang heerlijk om naar te luisteren en ook de overgave van de fundies geeft je kippenvel. Verschrikkelijk jammer dat we niet konden volgen in Xhosa...        

09:59 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

01-08-07

God zien jou

De schoolweek begon nogal eigenaardig deze week: enkele leerlingen hebben tijdens het weekend ingebroken in het klaslokaal van graad 7 en de examens vernietigd. Je moet weten dat de examens uitgesteld waren wegens de staking en dat er vrij laat is beslist de examens deze week te laten doorgaan (ikzelf heb het maandagmorgen ontdekt toen ik een klas Engelse les wou geven). Maandagmorgen stond er een politieauto voor de Kranshoek Primere Skool en werden alle leerlingen verzameld op het pleintje voor het schoolgebouw. Miss Abrahams, het geweten van de school, stak een donderpreek af waar hel en duivel veelvuldig in figureerden. God ziet immers alles, en zonde blijft niet onbestraft. De leerlingen uit graad 1 tot 3 werden buiten verdenking gesteld en begonnen dus de dag met een gebed en een liedje. Terwijl zij samen “dit is mijn koppie, dit is mijn lijffie” zongen smeulde er een hellevuurtje op de zieltjes van enkele leerlingen uit de graden 4 tot 9 die streng werden toegesproken door Mister Medea, de directeur van Kranshoek. Leraars hebben weinig vat op de oudere leerlingen en ze stonden er maar wat koeltjes bij. De leerlingen krijgen deze week dus examens voorgeschoteld, en daar zijn ze duidelijk niet erg gelukkig mee. Ik begrijp hun ongenoegen volkomen: na een maand gebrekkig onderwijs tijdens de staking en twee weken wintervakantie is dit waarschijnlijk het slechtste moment om leerlingen te toetsen. Sommige leerlingen zijn erg gespannen en een kindje uit graad 4 moest onder luid protest door zijn vader helemaal tot aan de school worden gedragen. Het zijn taferelen die je hart doen bloeden, zeker omdat de leerlingen niet het onderwijs hebben gekregen wat ze verdienen. Dinsdagmorgen heb ik samen met Miss Kneetling van graad 5B besloten iets ontspannends te doen met haar klas. Ik had een les voorbereid over muziekinstrumenten in het Engels en ook een gitaar meegenomen naar de klas. Ik heb twee liedjes voor hen gespeeld en een van de leerlingen uitgenodigd zelf eens te proberen. Ik speelde zijn linkerhand en hij sloeg de snaren aan. Het resultaat was bijlange zo slecht nog niet!

19:01 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-07-07

Eerste schoolweek

Hallo! Ek het julle baie lang nie geskryf nie. Hier es eindlik nog ‘n beriggie uit Suid-Afrika. De eerste schoolweek na de vakantie zit erop! Voor het eerst duurt de wintervakantie in Zuid-Afrika slechts twee weken in plaats van drie, maar nogal wat leerlingen dachten daar duidelijk anders over en bleven ook deze week nog thuis. De staking is nu wel definitief ten einde, en dus waren alle leerkrachten opnieuw aanwezig op school. Ik heb op maandag een weekschema gemaakt in samenspraak met de leerkrachten die ik zal assisteren bij hun Engelse lessen. Ik probeer mijn draai nog wat te vinden op school, want het is best wel vreemd om zomaar mee te draaien in een schoolsysteem dat toch wel sterk verschilt van het onze. De leerkrachten gebruiken hier bijvoorbeeld zeer graag de zeg-mij-allemaal-na-methode om dingen aan te leren, waardoor je op elk moment van de dag wel een klas op een niet ongevaarlijk aantal decibels ‘twee plus twee is gelijk aan vier’ kunt horen brullen. Tegen twee uur in de namiddag zie je dan ook nogal wat leerkrachten met de hand aan het hoofd verlangen naar een aspirine. Als je weet dat sommige klassen hier tot 60 leerlingen tellen is dat zeker niet verwonderlijk. Het grootste probleem is volgens mij het grote verschil in leersnelheid-en capaciteit van de kinderen. Kinderen met leermoeilijkheden kunnen niet afzonderlijk begeleid worden en zitten samen in de klas met kinderen die veel vlugger zijn. Dat is voor beiden niet goed, want het lestempo is altijd te traag voor sommigen en veel te snel voor anderen. Ik ben deze week gestart met een paar testjes Engels in graad 5 om te zien hoe sterk de leerlingen zijn in Engels, en de onderlinge verschillen zijn echt enorm. Een aantal kinderen zijn echt getalenteerd, maar anderen kunnen niet lezen of schrijven. Ik heb wel vastgesteld dat de leerlingen dankzij Jan, de vorige vrijwilliger, duidelijk gevorderd zijn in de loop van het jaar (ik hoop dat Jan dit leest). Ik heb de school ook beloofd hen te helpen met het gebruik van de computerklas. Veel leerkrachten zijn wat onzeker over hun computervaardigheden en vermijden het computerlokaal dan ook liefst. Nochtans heeft de school een aantal interessante programma’s om reken-en leesoefeningen te doen met de leerlingen. Ik probeer de drempel een beetje te verlagen door leerlingen en leerkrachten te begeleiden bij de computeroefeningen. Donderdag heb ik alle leerlingen van graad 1 (het eerste leerjaar) voor de eerste keer meegenomen naar het computerlokaal. Ze stonden te popelen om op de computer te werken en het was echt een plezier om ze hypergeconcentreerd met het puntje van de tong uit de mond de muis te zien bewegen om de antwoorden aan te klikken. Na afloop stonden er veel vette vingertjes op de schermen van kindjes die bij het nadenken de sommetjes wilden aanwijzen...           

19:21 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

10-07-07

Nature's Valley

Long time no see! Deze blog moest dringend eens geüpdatet worden, et voilà: we zijn er hier mee. Het is ondertussen wintervakantie hier in Zuid-Afrika, wat betekent dat de scholen een tweetal weken dicht zijn. Tijdens de vakantieperiode organiseert de vzw uitstappen voor de kinderen uit het adoptieprogramma, wat heel leuk maar ook heel vermoeiend is. Met een overvolle bus door de townships sjakkeren terwijl twintig kinderkeeltjes de plaatselijke hit ‘How funky is your chicken?’ scanderen is een – euh – aparte ervaring. De bestemming: Nature’s Valley, een prachtig natuurgebied op zo’n halfuurtje rijden van Plett. Het is een van de mooiste stukjes strand van Zuid-Afrika en herbergt een grote diversiteit aan planten en dieren. Hoewel dit natuurgebied op een boogscheut van een van de townships ligt is het voor veel kinderen onbekend terrein. De zee had een magische aantrekkingskracht op de kinderen, en we hadden de grootste moeite om ze enigszins droog terug thuis af te leveren (mission not accomplished).

dyn006_original_640_480_pjpeg_2595788_5dce9fca00444a3fdea8c80b4b1b1092
 

dyn006_original_640_480_pjpeg_2595788_64c536f37c87942667da7fc626191cf4

 

 

20:12 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

29-06-07

Get behind me Satan

Wat is een van de eerste dingen die een mens bezoekt in een vreemd land? Jawel, kerken. Ik weet niet hoe het komt, maar kerken brengen rust in de chaos. Kerken maken stilte bevrijdend. In Kaapstad was ik al even binnen geweest in een klein kerkje dat onwennig gedrumd stond tussen kantoorgebouwen, en waar op een rood-zwarte poster de vreemde boodschap “the church has aids” stond te lezen. ‘Een kerk is ziek als haar leden ziek zijn’ klonk het, en het is goed dat sommige religieuze gemeenschappen dit ter harte nemen. In Plett zijn nogal wat christelijke strekkingen vertegenwoordigd. Als je halverwege Main Street rechtsaf slaat richting de baai kom je langs een wonderlijk mooi stukje Engeland: een klein Anglicaans kerkje met sobere grafstenen en de typische nonchalanche van een Engelse tuin (zie foto). Vanaf de eerste dag ben ik verliefd geworden op dit plekje, en ik kan het niet laten er af en toe langs te wandelen. Het heeft iets onwezenlijks en tijdeloos. Dichter bij huis is er een Nederlandse gereformeerde kerk waar ik nog niet binnen ben geweest. Het is een modern gebouw zonder al te veel charme, maar de diensten zijn in het Afrikaans, dus daar moet ik zeker eens naartoe. Iets verder vind je de St-Thomas Methodist Church, een plechtige naam voor een plechtige kerk. De diensten zijn traditioneel en cerebraal, maar hebben niettemin de charme van Britse ernst. Dat staat in scherp contrast met de Community Church die er niet zo ver vandaan ligt. Op zondagmorgen kun je van een eind ver de kinderen horen zingen die in een bijgebouwtje een jeugddienst bijwonen: “I don’t want to be a rock star, I want to be with Jesus!’. De zaal waar de zondagsviering wordt gehouden heeft geen altaar, maar een podium. Het eerste halfuur van de mis wordt er immers niet gepraat, maar enkel gezongen en muziek gespeeld. Het onderwerp van de liedjes laat zich makkelijk raden: ’t gaat allemaal over Jezeke. Het zingen maakt heel wat los bij het publiek. Mensen strekken de handen naar de hemel, wiegen mee met de muziek of zwaaien met vlaggen. Het publiek is zeer divers hoewel de kerk middenin een blanke residentiele wijk ligt. In tegenstelling tot de afstandelijkheid van de Methodist Church word je hier vanaf je eerste bezoek aangesproken, naar een plaats begeleid en – als je pech hebt – ook naar voren geroepen om je onvoorwaardelijke overgave aan de Heer uit te spreken: “Get behind me Satan and embrace me Jesus!”. Ik hoef waarschijnlijk niet te zeggen dat ik er zo mijn bedenkingen bij heb, maar ik vind het wel de moeite om ’s zondags voor op te staan.

Anglican church

 

19:19 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

22-06-07

Strike!

Voor sommigen van jullie zich beginnen af te vragen of er hier ook een beetje gewerkt wordt, wel... ja en nee. Een van mijn taken is het assisteren van leerkrachten in de Kranshoek Primary School bij het geven van Engelse lessen. Momenteel is er echter een staking van het onderwijspersoneel aan de gang die al een 14-tal dagen duurt. Vakbonden eisten aanvankelijk een loonsopslag van 12%. Dat klinkt zeer ambitieus, maar als je weet dat een leerkracht hier nog niet de helft verdient van wat leerkrachten bij ons verdienen, is dat zeker geen onredelijke eis. De regering is even onverzettelijk als de vakbonden en de onderhandelingen lopen telkens vast. Momenteel krijgen de leerkrachten 7,5% opslag maar de vakbonden eisen 10%. Het zijn overigens niet alleen leerkrachten die staken, ook verplegend personeel en bepaalde groepen van het overheidspersoneel legden het werk neer. De staking verloopt echter nogal chaotisch: sommige scholen gaan volledig dicht, andere scholen draaien op een beperkte bezetting. In sommige streken worden leerkrachten die wel gaan werken door stakers bedreigd of zelfs aangevallen. In het district waar ik zit valt het wat dat betreft nogal mee. In Kranshoek blijft de school gewoon open en een aanzienlijk aantal leerlingen komt ook naar school. Wat de leerkrachten betreft is de verhouding stakers – niet-stakers nogal gendergebonden: de mannen staken en de vrouwen komen werken (surprise! surprise!). Het is natuurlijk een hele discussie wie er nu eigenlijk het meeste verantwoordelijheid neemt: zij die komen werken en de school draaiende houden, of zij die het werk neerleggen om druk te zetten op de regering. Uiteindelijk lijden natuurlijk vooral de kinderen onder deze staking. Het is volstrekt onduidelijk of ze nu eigenlijk op school worden verwacht of niet. Leerkrachten zijn er vooral om hen bezig te houden, en sommige klassen zitten zonder leerkracht. Vandaar dat het voor mij nogal moeilijk is om er momenteel in te stappen. Gisteren ben ik naar Kranshoek gegaan om wat te helpen. Ik kreeg meteen een klas in grade 5 toegewezen. Toen ik vroeg wat ik best kon geven, antwoordde de leerkracht: “anything”. Yep, de leerplannen worden hier strikt nageleefd! Ik heb wel respect voor de leerkrachten die in deze moeilijke omstandigheden toch naar school komen: het is uiteindelijk veel makkelijker de boel gewoon aan plan te laten. Je voelt in de leraarskamer duidelijk die tweestrijd: schaamte tegenover stakende collega’s, maar ook trots vanwege hun toewijding. De leerlingen zijn uiteraard ook niet tevreden met de situatie en dat laat zich wel merken aan hun gedrag. Ik heb de indruk dat ze zich nogal in de steek gelaten voelen, en terecht. Het doet mij ook vragen stellen bij onze rol als vrijwilligers hier: ook wij zijn altijd maar ‘tijdelijk’ en de vraag is of het eigenlijk wel zo gezond is voor die kinderen om steeds mensen te zien komen en gaan. Ze vragen zich soms oprecht af waarom mensen niet gewoon bij hen blijven.             

19:59 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

15-06-07

Townships

Ik heb in voorgaande berichtjes al een aantal keer het woord‘township’ laten vallen. Townships zijn Zuid-Afrikaanse sloppenwijken waar kleine huisjes (zeg maar hutjes) kriskras door elkaar staan en waar vaak grote gezinnen in zeer kleine ruimtes samenleven. Het is eerder regel dan uitzondering dat twee of zelfs drie kinderen samen in een enkel bed slapen. Veel townships hebben lieflijk klinkende namen zoals ‘New Horizons’ of ‘Kranshoek’ die fel contrastreren met de sociale realiteit. De overheid investeert af en toe in nieuwe woningen, en je ziet ook meteen welke huisjes tot zo’n woningproject behoren: het zijn stenen huisjes in pastelkleuren die op regelmatige afstanden van elkaar gebouwd zijn en waar al tenminste elektriciteit in voorzien is. De armste gezinnen wonen in houten hutjes. Hieronder vind je een foto van zo’n township. Deze foto heb ik niet zelf genomen, omdat ik het eerlijk gezegd niet erg gepast vind om met digitaal fototoestel door zo’n sloppenwijk te trekken om foto’s te nemen. De townships zijn nochtans toeristische atracties waar rondleidingen in worden gegeven. Het is een verplicht nummertje in begeleide rondreizen door Zuid-Afrika. Er is iets voor te zeggen dat toeristen deze realiteit ook moeten zien, maar het blijft toch een vreemde samenloop van compleet verschillende werelden. Deze week ben ik samen met Isabelle op huisbezoek geweest in enkele van deze townships. Wat opvalt is dat de mensen daar zeer open en vriendelijk zijn. Je voelt je bijzonder onwennig op zo’n eerste bezoek, en toch is er ook duidelijk een gemeenschapsleven in die townships aanwezig. Anderzijds weet ik zeer goed dat ik nog geen fractie van de realiteit in zo’n township begrijp, laat staan dat ik er een oordeel over zou kunnen vellen. De eerste indrukken zijn vooral verwarrend.      

township

 

      

 

         

19:20 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

12-06-07

Plettenberg Bay

Kaapstad was dus maar een eerste ‘statie’ op weg naar waar ik uiteindelijk moest aanbelanden: Plettenberg Bay of, zoals men hier doorgaans zegt, Plett. Vrijdag zeer vroeg in de morgen en in de regen met pak en zak richting railway station getrokken om daar de bus te nemen. Naarmate de bus vorderde werd het weer almaar mooier, en op zo’n busreis krijg je natuurlijk ook al iets van het land te zien. Eens je de baai uit bent rijd je langs een lappendeken van groene velden tegen een achtergrond van in mist gesluierde bergtoppen. Zo’n acht uur later stopte de bus aan het tankstation waar ik met Isabelle, coordinatrice van BIA had afgesproken. Het eerste zicht op de baai van Plettenberg is echt wonderlijk. Er hangt voortdurend een lichte nevel waardoor alles er een beetje mystiek uitziet. Als alles goed is vind je hieronder een foto van de baai. Momenteel is het hier winter, wat betekent dat er erg weinig volk is in Plett. Veel vakantiehuizen staan leeg of zijn maar gedeeltelijk verhuurd. Koud is het zeker niet, je kan hier gewoon in t-shirt rondlopen, hoewel het niet vreemd is een Zuid-Afrikaan met dichtgeknooopte jas en muts te zien rondhossen alsof we het vriespunt naderen. Aan het huis – dat hier ‘belgenhuis- wordt genoemd (we zijn al bekend) – wachtten vrijwilliger Jan en vriend aan huis Eugene Kok ons op. Ik zal er nog moeten aan wennen dat alle huizen hier hoge omheiningen met metalen punten en tralies voor de ramen hebben. Plett is namelijk nogal exemplarisch voor de contrasten in Zuid-Afrika: een dorpskern met chique huizen en stralend witte gevels met daaromheen arme townships.           

plettenberg

 

19:18 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

11-06-07

Kaapstad

En anders? Na een aantal vergeefse pogingen iets te posten op deze blog, via een omweg toch een eerste berichtje vanuit Zuid-Afrika (met dank aan Nele).  Donderdagmorgen veilig en wel geland in Kaapstad. Op de vlucht naar Londen niets dan witte boorden en deux-piecekes van Britse businessmen en dito zakenvrouwen. De vlucht naar Kaapstad was bevolkt door een gemengd publiek van Britten, Amerikanen, Aziaten en alle mogelijke combinaties daarvan. Onder hen ook een verwaaide West-Vlaming, ikke! Wat meteen vreemd aandoet als je in Kaapstad landt is dat je bij het handen wassen in het toilet onmiddelijk wordt geassisteerd door twee zwarten die handdoeken voor je klaarleggen en voortdurend ‘sir’ tegen je zeggen. Bizarre ervaring... Meteen ingecheckt in een zeer gezellige, maar helaas ook zeer lawaaierige hostel in Long Street (de eightiesklassiekers suizen nog wat na in mijn oren). Eerste grote ontgoocheling van de dag: de Tafelberg was volledig in mist gehuld L Hij moet er gelegen hebben, maar vanuit de straten van Kaapstad was er niets van te zien. Dan maar een aantal musea bezocht: een prachtig klein museum over het ter ziele gegane district 6, een getto uit de tijden van apartheid dat door de overheid van de kaart werd geveegd. Ook een – je raadt het nooit – Holocaustmuseum! Die joden zitten toch  werkelijk... neenee, grapje. Vreemd detail: om het museum binnen te mogen werd ik zowaar gefouilleerd. Ik veronderstel dat het nogal meevalt met mijn terrorismegehalte, dus ze zijn er daar duidelijk nog steeds niet erg gerust in. Verder: eerkhoorntjes die uit je hand eten in de Company gardens, een boerewors die verdacht veel naar frikandel smaakte en flarden Engels, Afrikaans en Khosa die samen een gezellige, maar onverstaanbare spraakverwarring opleverden. Oh ja, mocht je je afvragen waar je allereerste pc met floppy-disks en 250 megabyte ram geheugen naartoe is gegaan, wel, hij heeft een tweede leven gevonden als internetcomputer in Kaapstad, en het gaat er niet al te best mee.          

19:38 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

25-05-07

teduu teduu teduu (theme from 'Jaws')

Bij het lezen van onderstaand bericht toch maar mijn knalrode zwemshort ingewisseld voor een onopvallender exemplaar. Moeders strijkplank blijft bij deze ook definitief thuis: haai"Passagiers aan boord van een helikopter die een rondvlucht maakte over Zuid-Afrika's Plettenberg Bay kwamen op de eerste rij te zitten van een schouwspel waarbij een mensenhaai de aanval wilde in zetten op een stel surfers. De helikopter-piloot spotte een 3.5 meter lange haai en zag de mensenhaai de nietsvermoedende surfers benaderen vlak voor de kust, toen hij vervolgens de helikopter richting de surfers bestuurde. Al zwaaiend probeerde de piloot de surfers te waarschuwen, waarbij de surfers dachten dat ze een vriendelijke groet kregen van de helikopterpiloot. Toen de haai op zo'n 5 meter genaderd was van de surfers, plaatste de piloot zijn helikopter tussen de haai en de surfers om zo een soort scheiding te creëren. Het groepje surfers kreeg pas echt in de gaten dat er wat mis was toen ze de passagiers als gekken zagen zwaaien. Door de actie van de piloot konden de surfers wegkomen terwijl de helikopter de haai in de gaten hield tot deze in de diepte van de zee verdween." (http://travel.blog.nl/opmerkelijk/2007/05/20/heli-piloot-redt-surfers-van-een-haai-aanval) Leuker nieuws is dat er in de buurt van Plettenberg ook voor het eerst sinds drie jaar nog eens een orca is gespot. De meest voorkomende walvis is echter de Zuidelijke walvis of 'right whale'. Hij wordt 'right whale' genoemd omdat hij geschikt is om te doden (de vis zelf beseft waarschijnlijk dat hij volledig de 'wrong whale' is, maar goed). Het arme beest biedt namelijk veel olie én blijft drijven nadat hij gedood is. northern-right-whale

13:52 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

18-05-07

Born in Africa

Even een woordje uitleg over het project waarvoor ik ga werken. Born in Africa is een vzw die net geen vijf jaar bestaat en die educatieve projecten ondersteunt en ontwerpt in een aantal lagere scholen en één middelbare school in Plettenberg Bay. Plettenberg Bay vertoont de voor Zuid-Afrika zo typische kloof tussen rijke residentiële wijken en arme, achtergestelde ‘townships’ waar kansarmoede en (vaak verborgen) criminaliteit de ontwikkeling van kinderen belemmeren. Hoewel Zuid-Afrika een schoolplicht kent zijn er nauwelijks middelen om deze ook effectief af te dwingen. Bovendien zitten klassen vaak overvol en hebben leraren de grootste moeite alle kinderen op te volgen en degelijk onderwijs te geven. Gevolg: vele kinderen gaan onregelmatig naar school of krijgen niet de kans hun capaciteiten ten volle te ontwikkelen. Vaak is de thuissituatie ook weinig stimulerend en krijgt onderwijs niet de prioriteit die het verdient. girlsLogoBorn in Africa stelt zich tot doel de kinderen die net dat beetje materiële steun en begeleiding nodig hebben om hun schoolloopbaan af te maken, te helpen. Dat gebeurt op verschillende manieren. Om te beginnen vertrekken vanuit België en Nederland geregeld vrijwilligers (zoals ik) die meehelpen in de scholen om de taak van de vaste leerkrachten te verlichten en om aanvullende begeleiding te geven aan de kinderen. Zoals elke vzw heeft BIA nood aan fondsen om projecten te dragen, en die haalt ze voor een groot stuk uit financiële adoptie van kinderen door mensen uit België en Nederland, maar ook door mensen in Zuid-Afrika zelf. Een kind dat wordt ‘gesponsord’ krijgt het nodige inschrijvingsgeld, een uniform, schoolgerief, een schooltrainingspak, en wordt van naderbij gevolgd in zijn ontwikkeling op school. Daarnaast wordt gewerkt aan educatieve projecten die de opvoeding van kinderen kunnen verrijken en die hen ook meer kansen kunnen geven op de arbeidsmarkt. Zo zijn er houtbewerkingskampen, zwemlessen, naaiklassen e.d. waar vaardigheden worden bijgebracht die belangrijk kunnen zijn voor later. Enige tijd geleden is BIA ook gestart met het sponsoren van leesklassen waarin kinderen in kleinere groepjes worden begeleid in het lezen en schrijven. De resultaten daarvan zijn zeer hoopgevend: schoolpsychologen stelden een indrukwekkende vooruitgang vast bij de kinderen die in zo’n leesklasje zaten, en drongen erop aan dit project verder te zetten en uit te breiden. Het is mogelijk om peter of meter te worden van zo’n leesklasje, waarbij je voor vb. 150 euro per jaar een klas sponsort en mee de evolutie van de kinderen kunt volgen. Een andere belangrijke peiler is de ouderwerking. Zoals eerder vermeld komen kinderen vaak uit problematische gezinnen waar de betrokkenheid bij de school vaak miniem is. Via ouderwerking probeert BIA ouders meer te betrekken in de schoolloopbaan van hun kind en de thuissituatie enigszins op te volgen. Ik vergeet ongetwijfeld honderd en een dingen te vermelden, maar als je meer wil weten over de werking van BIA, dan moet je zeker eens een kijkje nemen op de website: www.borninafrica.org.

20:17 Gepost door Pieter in vrijwilligerswerk | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

17-05-07

ek is oek important

Bij wijze van initiatie in de Afrikaanse poëzie: een gedichtje van Peter Snyders, een dichter uit Wynberg (Kaapprovincie). Op internet vond ik de volgende omschrijving van zijn poëzie: "Peter Snyders van Athlone skryf in Kaapse Afrikaans met fyn, soms snydende humor oor die wel en wee van sy mense, die bekommernisse van die alledaagse lewe en van 'n bestaan aan die skadukant van Apartheid." Mits enige taalvaardigheid kun je dit gedichtje best wel begrijpen. Beste tactiek: hardop voorlezen (en de deur sluiten voor medebewoners die zich zorgen kunnen gaan maken over je geestelijke gezondheid) (http://www.oulitnet.co.za/legendes/peter_snyders_i.asp)i_snyders_important

17:06 Gepost door Pieter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-05-07

Even testen

En jawel, bij deze is het bewezen: ook digibeten kunnen een internetblog opstarten. Een goede circusartiest verbergt zorgvuldig de touwtjes die hem door de lucht laten zweven, dus laten we vooral niet vermelden dat het gesneden brood is om tegenwoordig zo'n blog te creëren. Hoewel blogs nauwelijks een bestaansreden nodig hebben (een doorsnee dwerghamster heeft er minstens twee), wil ik mij toch aan een kleine introductie wagen. Binnenkort (6juni) vertrek ik voor een viertal maandjes naar Zuid-Afrika om er vrijwilligerswerk te gaan doen in de omgeving van Plettenberg Bay. Ik zal er werken voor de Belgische vzw Born in Africa, die in de townships rond Plettenberg Bay educatieve projecten ontwikkelt voor kinderen uit grotendeels kansarme gezinnen. Als het goed is, vind je hieronder een kaartje van het gebied waar ik naartoe reis. Plettenberg Bay ligt een eindje ten oosten van Kaapstad en Kaap de Goede Hoop, en behoort nog net tot de Westkaap (of 'Weskaap' in het Afrikaans).map Indien je meer wil weten over de vzw Born in Africa, kan je surfen naar http://www.borninafrica.org/ waar je alle infomatie vindt. Op deze blog hoop ik zo vaak mogelijk een verslagje te kunnen posten van mijn ervaringen in Plettenberg Bay, en uiteraard is het leuk als ook jullie af en toe een berichtje posten.

21:29 Gepost door Pieter in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |